WITAM SERDERCZNIE NA STRONACH FLORLANG I ZAPRASZAM NA ZAKUPY DO INTERNETOWEGO SKLEPU

glowna
lisciaste
iglaste
miododajne
sadzenie
ochrona
pielegnacja
strefy
kontakt
sklep

KOLKWICJA CHIŃSKA - Kolkwitzia amabilis


Kolkwicja Chińska-krzew Roślinę tę odkrył E. H. Wilson w czasie podróży do Chin, którą odbywał w 1901 r. Nowy rodzaj nazwano Kolkwitzia, na cześć berlińskiego profesora botaniki, Richarda Kolkwitza. Kiedy zakwitła po raz pierwszy w Arboretum Veitcha w 1910 r., wzbudziła podziw. Występuje w wysokich górach zachodnich Chin w prowincjach Szensi i Hupej. Kolkwicja chińska należy do najpiękniejszych krzewów, niezwykle obficie kwitnących. Mimo to w naszym kraju jest rzadko produkowana i sadzona.

Kolkwicja Chińska Spotyka się ją głównie w ogrodach botanicznych. Jest to krzew wysokości od 2 do 2,5 m, szeroko rozrośnięty, o łukowatych pędach. Kwiaty - dzwonkowate, barwy jasnoróżowej z żółtą plamą w gardzieli, zebrane po kilka do kilkunastu w baldachogrona 5-7 cm długości. Pojawiają się pod koniec maja i na początku czerwca. Krzew kolkwicji przypomina wówczas, widoczny z daleka, bukiet. Liście szerokojajowate 3-7 cm długości, całobrzegie lub czasem ząbkowane, pod spodem wzdłuż nerwów owłosione.

Kolkwicja Chińska-kwiat Jesienią długo utrzymują się na pędach i słabo się przebarwiają.Jest to krzew mało wymagający co do stanowiska. Bardzo dobrze rośnie na glebie lekkiej, piaszczystopróchnicznej, lekko wilgotnej i w miejscu słonecznym. Można ją jednak z powodzeniem uprawiać również na stanowisku półcienistym lub w cieniu, ale wówczas słabiej zakwita. Ten piękny krzew może mieć szerokie zastosowanie. Nadaje się do sadzenia pojedynczo lub w niedużych grupach, a także w zwartych, nieformowanych szpalerach - wygląda wówczas bardzo interesująco.

Przebarwione jesienią liscie
Dobrze znosi przycinanie i formowanie, a więc może być polecany nie tylko do parków, ale także do małych przydomowych ogródków. Młode rośliny są wrażliwe na mrozy. Należy je na okres zimy zabezpieczyć. Starsze egzemplarze przemarzają tylko w czasie surowych zim do granicy śniegu. W następnym roku po przemarznięciu jednak dobrze odrastają z nieuszkodzonych przyziemnych części pędów.Kazdego roku po przekwitnięciu kwiatów, usuwamy wszystkie pędy, które je wydały, aby pobudzić rozwój nowych pędow.Stare obumierające gałęzie oraz części przemarzniętych zimą pędów, usuwamy pod koniec zimy.